Showing posts with label கவிதை. Show all posts
Showing posts with label கவிதை. Show all posts

படித்து, செத்து மடியுங்கள் - கவிதைகள்

25-12-2011



என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!


ஏனோ தெரியவில்லை.. இன்று காலையில் இருந்து கவிதை ஊற்றாக வெடித்துக் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு அளவோடு இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணி கீபோர்டில் இருந்து விலகிச் சென்ற பின்புதான் மனம் கொஞ்சம் ஆறுதல்பட்டு கவிதைகளை தேடுவதை உள்ளுக்குள் நிறுத்திக் கொண்டது. எழுதியதை பிளஸ்ஸிலும், பேஸ்புக்கிலும் பகிர்ந்தது போதாது என்று வலைப்பூவிலும் என் நிம்மதிக்காக பகிர்கிறேன்..!

இந்தக் கவிஞர்கள்தான் எழுதினார்களா என்றெல்லாம் பூதக்கண்ணாடி போட்டு தேட வேண்டாம். இப்போதைய பேஷன், எதையாவது எழுதி, கீழே தனக்குப் பிடித்தமான கவிஞர்களின் பெயரை போட்டு பிரபலப்பட்டுக் கொள்வதுதானாம்..! அதான் நானும் களத்தில் குதித்துவிட்டேன்..!


படித்து, செத்து மடியுங்கள்..!


படிக்க மட்டுமே நாம்..!





எதை எதையோ
எவன் எவனோ
எதில் எதிலோ 
எழுதி வைத்திருக்க..
படிக்க மட்டுமே 
நாம்...!


- பெருங்கவிஞர் நீட்சே




உ ஒன்றுதான்..!





உலர்ந்த சிறகு
உடைந்த மனம்
உலராத காதல்
உவப்பாத உணவு
உயராத வாழ்க்கை
உள்ளுக்குள் எல்லாமே
ஒன்றுதான்..!


- கவிக்கோ பைரன்






துள்ளும்வரையிலும் துள்ளு..!






துள்ளி எழுந்ததாம் 
காதல்..!
துள்ளிச் சென்றதாம்
காலம்..!
துள்ளச் சொன்னதாம்
மனம்..!
துள்ளாமல் துள்ளியதாம்
இளமை..!
தள்ளாமை வரும்வரையில்
துள்ளு..!


- பெருங்கவிக்கோ ஷெல்லி






அமைதி காற்றே அமைதி..!







எங்கும் நிசப்தம்
எதிலும் நிசப்தம்
அமைதி காற்றே
அமைதி..!
சில நிமிடங்கள்
அமைதி காற்றே..!

கொஞ்சம் பனி
வீசட்டும்
சிறிது ஒளி
கிடைக்கட்டும்..
அமைதி காற்றே
அமைதி..!

சவக்குழி எனக்காக
காத்திருக்கிறது..
நான் மட்டுமே..
எனக்கு மட்டுமே..
சருகுகளுக்கு அங்கே
இடமில்லை.
தனியனாகவே செல்ல 
விரும்புகிறேன்..
அமைதி காற்றே
அமைதி..!

இலை, சருகுகளை
என்னுடன் தள்ளாதே..
அவைகளாவது 
சூரியனை பார்த்தே
உருவம் இழக்கட்டும்..!


- கவிச்சக்கரவர்த்தி கீட்ஸ்

பிரபாகரன் இருக்கிறானா? இல்லையா? - கவிஞர் வாலியின் உருக வைக்கும் கவிதை..!

02-03-2011

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!


இன்றைய ஜூனியர் விகடனைப் புரட்டியவுடன் முதல் பக்கத்தில் பட்டது இந்தக் கவிதை..!

விமர்சனங்கள் பலவற்றைத் எதிர்கொள்ளவேண்டிய தருணத்திலும், களத்திலும் கவிஞர் வாலி தற்போது இருந்தாலும், மனிதரிடம் தமிழ் என்னமாய் விளையாடுகிறது..!

மீண்டும், மீண்டும் படிக்க வைத்தது வாலியின் தமிழ்..! பாடுபொருளின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே செப்பியிருக்கும் வாலி, பழியை ஏற்றுக் கொண்ட பாவத்தின் மீதியையும் இதேபோல் தன் வாழ்நாளுக்குள் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்று நானும் எதிர்பார்க்கிறேன்..!


சொல்லைக் கல்லாக்கி.. கவிதையைக் கவண் ஆக்கி.. வாணியம்பாடி மேடையைக் களம் ஆக்கி கடந்த சனிக்கிழமை அன்று வாலி வாசித்தது கவிதை.. இல்லை.. வெடித்துக் கிளம்பிய வெந்நீர் ஊற்று. அது இது..

கவியரங்கம் தொடங்குமுன் - ஒரு
கண்ணீர் அஞ்சலி..
ஒரு
புலிப் போந்தை ஈன்று
புறந்தந்து -
பின் போய்ச் சேர்ந்த
பிரபாகரன் தாய்க்கு; அந்தப்
பெருமாட்டியைப் பாடுதலின்றி
பேறு வேறுண்டோ எனது வாய்க்கு..?

* * * * *

மாமனிதனின்
மாதாவே! - நீ
மணமுடித்தது வேலுப்பிள்ளை;
மடி சுமந்தது நாலு பிள்ளை!
நாலில் ஒன்று - உன்
சூலில் நின்று - அன்றே
தமிழ் ஈழம்
தமிழ் ஈழம் என்றது; உன்-
பன்னீர்க் குடம்
உடைத்துவந்த பிள்ளை - ஈழத் தமிழரின்
கண்ணீர்க் குடம்
உடைத்துக் காட்டுவேன் என்று..
சூளுரைத்து - சின்னஞ்சிறு
தோளுயர்த்தி நின்றது;
நீல இரவில் - அது
நிலாச் சோறு தின்னாமல் -
உன் இடுப்பில்
உட்கார்ந்து உச்சி வெயிலில் -
சூடும் சொரணையும் வர
சூரியச் சோறு தின்றது;

அம்மா!
அதற்கு நீயும் -
அம்புலியைக் காட்டாமல்
வெம்புலியைக் காட்டினாய்; அதற்கு,
தினச் சோறு கூடவே
இனச் சோறு ஊட்டினாய்;
நாட்பட -
நாட்பட - உன்
கடைக்குட்டி புலியானது;
காடையர்க்கு கிலியானது!

* * * * *

தம்பி!
தம்பி! - என
நானிலம் விளிக்க நின்றான் -
அந்த
நம்பி;
யாழ்
வாழ் - இனம்
இருந்தது - அந்த..
நம்பியை
நம்பி;
அம்மா!
அத்தகு -
நம்பி குடியிருந்த கோயிலல்லவா -
உன்
கும்பி!

* * * * *

சோழத் தமிழர்களாம்
ஈழத் தமிழர்களை..
ஓர் அடிமைக்கு
ஒப்பாக்கி; அவர்களது
உழைப்பைத் தம் உணவுக்கு
உப்பாக்கி;
செம்பொன்னாய் இருந்தோரை -
செப்பாக்கி; அவர்கள் வாழ்வை
வெட்ட வெளியினில் நிறுத்தி
வெப்பாக்கி;
மான உணர்வுகளை
மப்பாக்கி;
தரும நெறிகளைத்
துப்பாக்கி -
வைத்த காடையரை
வீழ்த்த...
தாயே உன்
தனயன் தானே -
தந்தான்
துப்பாக்கி!

* * * * *

இருக்கிறானா?
இல்லையா?
எனும் அய்யத்தை
எழுப்புவது இருவர்;
ஒன்று -
பரம்பொருள் ஆன பராபரன்;
இன்னொன்று
ஈழத் தமிழர்க்கு
அரும்பொருள் ஆன
பிரபாகரன்!

* * * * *

அம்மா! இந்த
அவல நிலையில் - நீ..
சேயைப் பிரிந்த
தாயானாய்; அதனால் -
பாயைப் பிரியாத
நோயானாய்!
வியாதிக்கு மருந்து தேடி
விமானம் ஏறி
வந்தால் சென்னை அது -
வரவேற்கவில்லை உன்னை!
வந்த
வழிபார்த்தே -
விமானம் திரும்பியது; விமானத்தின்
விழிகளிலும் நீர் அரும்பியது!

* * * * *

இனி
அழுது என்ன? தொழுது என்ன?
கண்ணீர்க் கலப்பைகள் - எங்கள்
கன்ன வயல்களை உழுது என்ன?
பார்வதித் தாயே! - இன்றுனைப்
புசித்துவிட்டது தீயே!
நீ -
நிரந்தரமாய்
மூடிக்கொண்டாய் விழி; உனக்குத்
தங்க இடம் தராத - எங்கள்
தமிழ்மண்
நிரந்தரமாய்த்
தேடிக் கொண்டது பழி!

நன்றி : ஜூனியர்விகடன் - 06-03-2011



சாமி கல்லா..? மனம் கல்லா..?

21-11-2010

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!



பக்கெட் கவிதை
 

நான்கு ராஜகோபுரங்கள்..!
நுழைந்தவுடனேயே
அனுமாரின் சேவை..!
நடுநாயகமாக
விநாயகனின் எதிர்சேவை..!
சுவரைச் சுற்றிலும்
அவதார விநாயகர்கள்..!
பக்கத்தில்
வரதராஜப் பெருமாள்..!
இன்னும் அருகில்
காசி விஸ்வநாதர்..!
இவரையும் தாண்டினால்
காசி விசாலாட்சி..!
சற்றுத் தள்ளி தனி ஆலயத்தில்
மனைவி, துணைவியுடன் முருகன்..!
தொட்டுக் கொள்ள
படவுருவில் ஐயப்பன்..!
நாசகார நவக்கிரகங்கள்
ஆளுக்கொரு பக்கமாக
முகம் காட்டி நிற்கிறார்கள்..!
இத்தனை பேரும் இருந்தாலும்
சன்னதியில் கை கூப்பியவுடன்
வாசலில் கழட்டிப் போட்ட
செருப்பு இருக்குமா என்றே
யோசிக்கிறது மனம்..!
சாமி கல்லா..?
மனம் கல்லா..?

கொல்ல முடியாத கணங்கள்..!

27-10-2010
என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!





கொல்ல முடியாத கணங்கள்..!

பூனையொன்றை பார்க்க வைத்தே
மீனின் குச்சி எலும்பைக் கூட
விடாத தர்மவான்களை..

ஒட்டிய வயிறோடு
கையை நீட்டும் சிறாரை
எட்டி உதைக்கும் கால்களுக்குச்
சொந்தக்காரர்களை..

வீடுவரையேனும்
விடாமல் துரத்தி
கையூட்டு வாங்கும்
அரசாளர்களை..

மன்னிப்பு கேட்டும்
மண்டியிட வைக்கும்
அதிகார வர்க்கத்தினரை..

அரைசாண் வயிற்றுக்காக
கழிவறைக்குள்
இறங்கியவனிடமே
காசு பார்க்கும் தரகனை..

குடும்பத்திற்காக
பணி தேடி வந்தவளை
படுக்கைவரை இழுத்தவனை..

தோல் சுருங்க
தூக்கி வளர்த்தவர்களை
மேல் கருக்க
மீளவும் உழைக்கனுப்பிய
உத்தம பிள்ளைகளை..
 

இருக்கிறான் ஆண்டவன்
என்றெண்ணி
பக்தன் அளித்ததை
கொள்ளையடிக்கும்
போலி பக்தர்களை..

இன்னும் நிறையவர்களை
கொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்
தினம் தினமும்...

ஒவ்வொரு முறையும்
தோல்வியில் முடிகிறது
எனது முயற்சி..

இறுதியில் கண்டு கொண்டேன்..
இவர்களில் எங்கோ நானும்
ஒளிந்திருக்கிறேன் என்று..!


அள்ள முடியாத சொற்கள்..!


26-10-2010

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!




அள்ள முடியாத சொற்கள்..!!!



மூச்சின்றி கிடந்தது என் வீட்டின்
வாசம்.!



கூடத்தில் சிதறிக் கிடந்தன
நான் வீசிய சொற்கள்.


மேலும் பேச விடாமல் நாவைத்
தடுத்தது மனம்.


அவரவர் மனதில் அவரவர் அம்புகள்
தயார் நிலையில்.
 

இனி யார் வீசுவது என்பதில்தான்
அனைவருக்கும் தயக்கம்.
 

இங்கே துவக்கம் ஒரு போரின்
அடையாளம்தான்..
 

துவங்கிய பின்பு 
செல்லும் திசையை
யார் கணிப்பது..?
 

பேச்சு, மூச்சுமில்லாமல் 
கிடப்பதுகூட
ஒருவகையில் பிராப்தம்தான்..
 

எந்த அம்பையும் எதிர்கொள்ளத்
தேவையில்லை..
 

வீட்டின் மெளனத்தைக் கலைத்தன
சிட்டுக் குருவிகளின் கூச்சல்.
 

கிடைத்த நேரத்தில் இரங்கிப் போக
எத்தனித்தேன்..
 

நான் வீசியிருந்த சொற்களே
என்னைத் தடுத்தன.
 

சிதறிக் கிடந்தவற்றை
முடிந்தவரை ஒழுங்காக்கினேன்.
 

ஆனால் அள்ள முற்பட்டுத்தான்
தோற்றுப் போனேன்..
 

மீண்டும், மீண்டும்
தோல்வியடைந்தேன்.
 

இறுதியில்
வேறொரு அம்பைத்தான்
என்னால் வீச முடிந்தது.

ஆதிசேஷனும், பணியாரக் கிழவியும்

21-10-2010


என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!


அமரர் ஆதிசேஷன்




அரவம் இல்லாச் சூழலில்
அரவம் தீண்டி வைகுந்தம்
போனான் ஆதிசேஷன்..

 

பணியாரக் கிழவி


 

பள்ளி வயதில்
பணியாரமே காலையுணவு.
தெருமொக்கில் கூரை இல்லாத
சிறு கடை கிழவியுடையது..
எப்போதும் எண்ணெய் வாசம்
கிழவியைச் சுற்றி..
 

அவசரத்திற்காகவேனும்
அரைகுறையாக சுடுவது
கிழவியின் வழக்கமில்லை..
கரண்டியால் குத்தியெடுத்து
அதனை டப்பாவிற்குள்
போடுவதே ஒரு தனி கலை..
ஒரு பணியாரம் அஞ்சு காசு..
எப்பவும் காலையில்
ஆறு பணியாரம்
முப்பது காசு..
சுருக்குப் பை தாங்காத அளவுக்கு
சில்லறைகள் குலுங்கும்..
நிமிடத்தொரு முறை
அவிழ்க்கவும், மறுபடியும் இடுப்பில்
கட்டவுமே கிழவிக்கு நேரம்
சரியாய் இருக்கும்.
ஆனாலும் முடிச்சுப் போட
மறப்பதில்லை..
அந்தப் பணியாரமும்
என்னை மறந்ததில்லை..

காலம் வெகுவேகமாக ஓடிப் போக
மறந்தது பணியாரத்தையும்
கிழவியையும்..
ஊருக்கு வந்திருந்த
நேரத்தில் அக்கா
எங்கோ பார்த்தநோக்கில் சொன்னாள்..
பணியாரக் கிழவி இழுத்துக்கிட்டிருக்கு..

கழுத்தில் இருந்த ஒரு
கறுப்புக் கயிறை
முன்னுக்குள் தள்ளியபடி
தொண்டை நரம்பு
உள்ளே, வெளியே என்று
துடித்துக் கொண்டிருக்க..
கிழவியைச் சுற்றிலும்
எப்போது போகும் என்ற
எதிர்பார்ப்புடன் சொந்தங்கள்..

ஒட்டிப் போன
பாலைவனத்து ரேகை பதிந்த
கன்னங்களையும் தாண்டி
கூர்மையான பார்வை..
அருகில் சென்றவனை
தன் கையால் பிடித்தாள் கிழவி..
பிசுபிசுத்தது கை..
விலக்கிய பின்பு
என் கையைப் பார்த்தேன்..
அதே பிசுபிசுப்பு..

திரும்பிப் பார்க்காமல்
வந்தபோது
மனம் முழுவதும்
நிரம்பியிருந்தது
பணியாரம்..!

கவிதையும், கத்திரிக்காயும், பின்னே காதலும்..!

18-10-2010

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!


தோழி கேட்டார்
உன் கவிதையா..?
இருக்கவே இருக்காது என்றார்
திடமாக..!

எனக்கேன் கவிதை 
வசப்படவில்லை..!
காதலித்தால் மட்டும்தான் 
கவிதை வருமா..?

நான்தான் காதலிக்கப்பட்டவனில்லையே..!
பின் எப்படி 
கவிதையும் கத்திரிக்காயும் 
பின்னே காதலும்
வரும்..!?

தேடுகிறேன் தேடுகிறேன்
காதலையும், காதலியையும்..!

காதல் கிடைத்தால்
காதலி கிடைப்பதில்லை..
காதலி கிடைத்தால் 
காதல் கிடைப்பதில்லை..

பாசத்திற்கு ஏங்கினேன்..
அது தாயோடு போயிற்று..
அன்புக்கு ஏங்கினேன்
அது தந்தையோடு ஒழிந்தது..
பிரியத்திற்கு ஏங்கினேன்
உடன்பிறந்தாரோடு தொலைந்தது..
நேசத்துக்கு ஏங்கினேன்
நண்பர்களோடு முடிந்தது..

இப்போதுதான்
முதல்முறையாக
காதலுக்காக ஏங்குகிறேன்...

சில காதல்கள் 
பறந்து செல்ல
துணை நின்றேன்.
ஆனால் என் காதலைத்
துவக்கிவிடவே 
ஆள் இல்லை..!

பள்ளிக் காலத்தில்
வந்த காதல்
வருடத்தோடு முடிந்தது..!

இப்போது
திரும்பிப் பார்க்கிறேன்..!
அவளுக்கென்று
ஒரு மனம்..!

எப்போதாவது
தலையில்
ஒற்றைப் புஷ்பத்தோடு
யாரேனும் 
கடந்து போனால்
சட்டென்று 
நினைவுக்கு வருகிறது
அவள் நினைவு..!

காதலுக்கு 
தகுதியுண்டா?
அனுபவித்தவர்களிடம் 
கேட்டேன்..

காதலுக்கு 
முதல் தகுதி 
நீர் 
கவிதை ஆசிரியர் ஆவதுதான்
என்றனர்..

கவிதை எது 
என்றேன்..
காதலை
மறந்துவிடு 
என்றனர் பட்டென்று..

கவிதை இல்லாமல்
காதல் இல்லையா..?
காதல் இல்லாமல் 
கவிதை இல்லையா..?

காதல் எதற்கு?
கவிதை எதற்கு..?
நீண்டன என் 
கேள்விகள்..

காதல் வாழ்க்கைக்கு..
கவிதை காதலுக்கு 
என்றனர்..

கவிதையற்ற
காதலைத் தேடுகிறேன்
என்றேன்..

தேடு.. தேடிக் கொண்டேயிரு
என்றனர்.

அவர்களது சொற்கள்
வாழ்த்தா அல்லது சாபமா
இன்றுவரையில்
தெரியவில்லை..

ஆனாலும் 
இப்போதுவரையிலும்
தேடுகிறேன்..
கவிதையற்ற
என் காதலை..!

டிஸ்கி : சத்தியமா நான்தாம்பா இதை எழுதினேன்.. 100.6 டிகிரி காய்ச்சலாம்.. படுத்தா தூக்கம் வர மாட்டேங்குது. உக்காந்தா தூங்கணும் போல இருக்கு.. ஏதாவது எழுதலாமேன்னு கீபோர்ட்ல கை வைச்சா இப்படித்தான் வருது.. என்ன செய்வேன்? என்ன செய்வேன்..?

எது மாதிரியும் இல்லாத புதுமையான காதல் கவிதை..!

29-08-2009

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!

இதுவரையில் நான் படித்திராத புதிய பாணியிலானா காதல் கவிதை இது..!

இணையத்தில் சுட்டதுதான்..

தமிழில் தட்டச்சு செய்து வெளியிட்டது யார் என்று தெரியவில்லை. அன்னாருக்கு எனது கோடி நன்றிகள்..!

இமேஜை விரித்துப் படித்துப் பாருங்கள்..!

டாஸ்மாக்கும், குடிகாரனும், பின்னே நானும்..!

09-06-09

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!




அவனை
அந்த நிலையில்
நான்
பார்த்திருக்கவே கூடாது..!

வெயிலில்
வாடி வதங்கி

டாஸ்மாக் கடையின்
குப்பைத் தொட்டி
இலை போல்
இருந்தான்
அந்தக் குடிமகன்..!

உச்சி வெயில்
தலையைப்
பொளந்தாலும்

உள்ளுக்குள் ஏற்றிய
டாஸ்மாக்கால்
நிற்கக்கூட
முடியாமல்

நின்றிருந்தான்..!!

வா
என்றும் சொல்லவில்லை
..!
போ
என்றும் சொல்லவில்லை..!

ஆனால்
என்னை மீறி

உள்ளே வந்தான்..!

ஏதேதோ உளறினான்..!
உள்ளே போன
சரக்கு

அவனை முழுதாக
பேச
விடாமல் செய்தது..!

இயக்குநர் சிங்கங்களிடம்
தப்பிதம் கண்டுபிடித்தே
பேர் வாங்கிய
இவனுக்கு

என் இருப்பிடம்
எப்படித் தெரிந்தது
என்று தெரியவில்லை..!

வந்தவனுக்கு
படுப்பதற்கு
இடம் தேவை என்பது
எனக்கு
இப்போது புரிந்தது..!!


இத்தனை
லட்சம் பேர்
இருக்கின்ற சென்னையில்
ஒரு குடிமகனுக்கு
வசீகர சிரிப்புடன்
"வாங்க" என்று
வீட்டுக்குள் அழைக்கும்
மனிதர்கள் இல்லாததுதான்
பெரும்குறை..!

செய்த வேலையை
விட்டுவிட்டு
அவனைப் பற்றிய
ஆராய்ச்சியில்
ஓடியது
என் மனம்..
!

இவனுக்கு
என்ன கவலையோ..?
என்ன சோதனையோ..?

இவன் ஒரு வேளை
முருகனை
வேண்டாதவனோ..?
வேண்டியிருக்கலாம்.
ஒருவேளை
அ
வன் சொல்லித்தான்
இந்த அமுதத்தை
அருந்தியிருப்பானோ
என்றெல்லாம்
எனது மனம்
முழுக்க, முழுக்க
குடிமகனது
மனமாக
மாறிவிட்டது..!

நிமிடத்திற்கு
ஐந்து சுற்றே சுற்றும்
ஓட்டை பேனின்
காற்று போதாமல்
தனது
சட்டைப் பட்டன்களை
கிழித்துக் கொண்டு
தனது மார்பைக் காட்டி
காற்று வாங்கி
வாய் திறந்து
மூச்சு விட்டு

மல்லாக்க படுத்திருக்கும்
வருங்கால
இயக்குநர் சிங்கம் ஒன்றை
நான் சோகத்துடன்
பார்த்தபடியிருந்தேன்..!

அணிந்திருந்த பேண்ட்டில்
பட்டிருந்த
அழுக்குகளும், மண்களும்
எங்கோ புரண்டு, எழுந்து
வந்திருக்கும்
அவனது வீரத்தைக்
காட்டியது..!

கடவாய் ஓரம்
ஒட்டியிருந்த மிக்சர்
டாஸ்மாக் கடையை
விளம்பரப்படுத்தியது..!

இப்படியே
தவழ்ந்து வந்திருந்தால்
தெருவில் எத்தனை பேர்
பார்த்திருப்பார்களோ..?

நாளை
நான்
வெளிசெல்லும்போது

என் மீதான
அவர்களது
பார்வைக்கு

எனது பதில் என்ன..?

மனம் குழம்பியது..!
ஒரு குடிமகனுக்கு
இடம் கொடுப்பது
தவறா..?
அல்லது
இந்தக் குடிமகனுக்கு
வீடு திறக்காத
ஜனத்திரள்களின் தவறா..?

ஒரே நேரத்தில்
அனைத்து வகை
சரக்குகளையும்
ஒன்றாய் அடித்ததுபோல்
என் மனம் தள்ளாடியது..!

என்றைக்கும்
என் வீடு
குடிமகன்களுக்காக
திறந்ததில்லையே..!
இன்றைக்கு
இவனுக்கு
என்ன சிறப்பு..?


வந்தான்..
உளறினான்..

படுத்தான்..
இதோ

நிம்மதியான உறக்கத்தில்
ஒரு குடிமகன்..
!

எனது
இருந்த வேலையும்
நிறுத்தப்பட்டது.
கை ஓட
தயாராக இருந்தாலும்
மனம் ஓடவில்லை..!
அப்படியென்ன
இவனுக்குக் கவலை..?

குடித்தால்
கவலை போய்விடுமா..?
ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்கு
டாஸ்மாக் கடை
தண்ணிதான் மருந்தா..?
எந்த மருத்துவன்
எழுதிக் கொடுத்தான்
இந்த
மருத்துவக் குறிப்பை..?

எழுந்தவுடன்
என்ன செய்வானோ..?
என்ன கேட்பானோ..?
என்று
கிறுக்கு மனம்
குறுகுறுத்தது..!

ராத்திரி
கட்டிங்கிற்கு
பணம் கேட்டால்
"இல்லை' என்பதற்கு
என்னென்ன காரணங்கள்
சொல்லலாம்.."
என் மனம்
வசனம்

எழுதியது..!

டேபிளில்
கிடந்த
சில
ரூபாய் நோட்டுக்களுடன்

சில்லரைக் காசுகளையும்
அவசரமாக அள்ளி
டிராயரில் போட்டு
சாவியைத் திருப்பி
லாக் செய்தவுடன்தான்
மனம்
ஓரணியில் நின்றது..!

மாலைவரையில்
அவனுக்கும்
எனக்குமான
பேசாத போராட்டத்தில்
அவனே ஜெயித்தான்..!

என்னால்
அவனை
நித்திரையில் இருந்து
எழுப்ப முடியவில்லை..!
டாஸ்மாக்கின் ஆதிக்கம்
தயிர் சாதத்தை
வீழ்த்தியது..!

எழுந்தவன்
அதுவரையில்
தோன்றாத சிரிப்புடன்
என்னிடம் பேசினான்..!

"ஏவி.எம். ஸ்டூடியோ

புதிய
பிள்ளையார் மேல்

ஆணையாக
நான் கதவைத்
திறக்க மாட்டேன்.."
என்று
எனது திரையுலக

நண்பர்களின் சவாலை
தான் இன்றைக்கு
முறியடித்ததாக
சொல்லிச் சிரித்தபோது
எனக்கே
இப்போது
டாஸ்மாக் கடைக்குப்
போக வேண்டும்
போல் இருந்தது..!

ஏதேதோ
சொன்னான்..!
பேசினான்..!

"படம்,

தயாரிப்பாளர்
எதுவும்
செட்டாகவில்லை"
என்று
வருந்தினான்..!

கதை என்றால்
தயாரிப்பு,
தயாரிப்பு
என்றால் கதை..
என்று
ஒருவர் மாற்றி ஒருவர்
காலை வாரும்
சினிமாவுலகின்
பரமபதப் பலகையில்
தான்
பல முறை
பாம்புக் கடி

பட்ட கதையை
உருக்கினான்..


கடைசியாக
சந்தித்த

திருச்சி பருப்பு வியாபாரி
படமெடுக்கும் முன்னர்
“அந்த
வெல்லமண்டி மூக்கழகியை
அழைத்து வா..
பின்பு
படம் பண்ணுவோம்”

என்று கேட்டதைச்
சொல்லி சிரித்தான்..

“அவன்
தொந்தியைப் பார்க்கணுமே..!
படுத்தா
அவனைத்
தாண்டி இருக்குறது

யாருன்னே தெரியாது.
அவனுக்கு
அந்த 'ரஸகுல்லா'
வேணுமாம்..”

சொல்லிவிட்டு வீடே

அதிரும்படி சிரித்தான்..!

எனக்கு
இப்போது அந்த
நடிகையைவிட,
இவன்

எப்போது கிளம்புவான்
என்பதே பெரும்பாடாக
இருந்தது..

"அழுக்காக இருக்கிறேன்"
என்று சொல்லி
குளித்தான்..
!

திரும்பவும்
உடை மாற்றும்போது
அவனது பர்ஸ்
தலைகீழாகக் கவிழ
அதிலிருந்த
கத்தையான
காந்தி தாத்தா
நோட்டுக்கள்

என்னைப் பார்த்து
பல்லைக் காட்டி
சிரித்தன..!

"என்ன பார்க்குற..?
அப்பன் சொத்தைப்
பிரிச்சுக் கொடுத்து
தலை முழுகிட்டான்..
இருக்கு..
இருக்குறவரைக்கும்
ஓடும்
இந்தக் கட்டை..
!"

"இதுவரைக்கும்
பத்து பைசா
கடன் இல்லை..!
தெரியுமா உனக்கு..?"

"எவன்கிட்டேயும்
கைமாத்தா
அஞ்சு காசு
வாங்கினதா
என் சரித்திரத்துல
இல்லை..
தெரியுமா உனக்கு..?"

அவன் விட்ட
அஸ்திரத்தில்
நான்
அடிக்காமலேயே
அடித்த
டாஸ்மாக் சரக்கு

சர்ரென்று
இறங்கியது..


வாசல்புறத்தில்
என்னுடைய
செருப்புக்களே

ஐந்து இருந்தன..!

எதை வைத்து
என்னை

.......................................................
என்பதில்
எனக்கே

இப்போது குழப்பம்..!

தி.மு.க. தலைவராக வர ஆசைப்பட்டவர் யார்? கலைஞரின் கவிதை..!


29-03-2009

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!

தமிழினத் தலைவர், தன்மானத் தலைவர், தமிழர் தலைவர், சிங்கத் தலைவர், தமிழர்களின் தன்னிகரல்லாத தலைவர், உலகத் தமிழர்களின் ஒப்பற்றத் தலைவர், டாக்டர் கலைஞர் (அப்பாடா முழுசும் சொல்லிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்..! என்னை யாரும் திட்டமாட்டீங்களே..!) பல வருட ரகசியம் ஒன்றை தன் மனதுக்குள்ளேயே வைத்திருந்து புழுங்கிக் கொண்டிருந்தவர், நேற்றைய தினம்வரையில் நடந்த தேர்தல் கூத்துக்களால் மனம் வெதும்பிப் போய் நேற்றைக்கு தனது மனம் திறந்து, அந்த ரகசியத்தை தனது வழக்கமான கவிதைத் தமிழில் கொட்டித் தீர்த்திருக்கிறார். படித்துப் பாருங்கள்..!

இனி கலைஞர் எழுதியது :

எல்.ஜி., செஞ்சி, ஆகியோரைத் தொடர்ந்து மு.கண்ணப்பன், கம்பம் ராமகிருஷ்ணன், டி.கே.சுப்பு ஆகியோர் மீண்டும் தாய்க்கழகத்திற்கு வந்து இணைந்தபோது அவர்களுடன் தனித்து உரையாடிய நேரத்தில் எழுந்த நினைவலைகள் இவை..

குமரிமுனை கடற்கரை விருந்தினர் மாளிகையில்
குறட்டைவிட்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்தேனாம்;
அந்த நள்ளிரவில் நமது தம்பிமார்கள்
ஆற்காட்டார், துரைமுருகன் இன்னொருவர்
மாடி தாழ்வாரத்தில் தி.மு.க. வருங்காலம் பற்றி
வானம் வெளுக்கும்வரை உரையாடினாராம்;
அப்போது நான் பேர் சொல்லா அந்தத் தம்பி
ஆற்காட்டாரையும், துரைமுருகனையும் பார்த்து
கலைஞருக்குப் பின் கழகத் தலைவர் ஸ்டாலினா? என
வெகுண்டெழுந்து கேட்டாராம்;
எப்படிச் சொல்கிறாய் என தம்பியர் கேட்டவுடன்
பேராசிரியர் புகழுரைகள் ஸ்டாலினைப் பற்றி
மழையாகப் பொழிகிறதே என்றாராம் அந்தத் தம்பி;
அன்பழகனார் பேசுவதில் என்ன தவறு..?
கலைரையே உறைத்துப் பார்த்து
பிறகுதான் ஒப்புக் கொண்டார் தலைவராக
இப்போது கலைஞருக்குப் பிறகு ஸ்டாலின்
என்ற பேச்சுக்கு நீர் ஏன் நெருப்பை
தொட்டதுபோல் துடிக்க வேண்டும்..?
கலைஞரே உம்மை போர்வாள் என்று புகழ்கிறார்;
மாநிலங்களவை பதவியை உமக்கு
தொடர்ந்து வழங்கியிருக்கிறார்;
தனக்குப் பிறகு உம்மைத்தான்
தலைவராக்குவார் இயக்கத்திற்கு என்று கூறி
அந்தத் தம்பியின் முகத்தில் ஒளிபிறக்க
செய்தார்கள் ஆற்காட்டாரும், துரைமுருகனும்;
புன்னகை தவழ்ந்த அந்தத் தம்பியின் முகத்தில்
புதியதோர் சிந்தனை கேள்வியாக மாறியது;
ஒருவேளை கலைஞரும் பெரியார் ராஜாஜி போல
தொண்ணூறு வயதுக்குமேல் வாழ்ந்தால்
நான் எத்தனை வருடம் காத்திருப்பது..?
இதைக் கேட்ட மற்ற இரு தம்பியரும்
தேள் பிலிற்றும் விஷமாக எண்ணிக் கலங்கி
ரகசியமாக சத்தியம் செய்து கொண்டார்கள்;
இந்தச் செய்தியை தலைவரிடம் சொல்வதில்லையென்று
துரைமுருகன் ரகசியம் காப்பதில் இரும்புப் பெட்டி;
ஆற்காட்டாரோ கண்ணாடிப் பிழை;
எனினும் ஆண்டுகள் கடந்த பிறகே
குமரிமுனையில் குமுறிய எரிமலையின்
குட்டைமன பேராசையை கூறினர் எனக்கு;
செப்பின் புண்ர்ச்சிபோற் கூடினும் கூடாதே
உட்பகை உற்றகுடி
(செப்பு எனப்படும் சிமிழில் அதன் மூடி பொருந்தியிருப்பது போல வெளித் தோற்றத்துக்கு மட்டுமே தெரியும். அவ்வாறே உட்பகை உள்ளவர்கள் உளமார பொருந்தியிருக்க மாட்டார்கள்)
என்பது 'குறளோவியம்' நூல் தொகுப்பில் நான் குறிப்பிடாமல் விட்டுப் போன குறட்பா..!

டிஸ்கி : இந்தக் கவிதைக் கதை உண்மையா? பொய்யா?ன்னு சின்னப்புள்ளத்தனமால்லாம் கொஸ்டீன் கேக்கக் கூடாது.. சொல்லிப்புட்டேன்..! 'போர்வாளின்' பதில் கவிதை இன்னமும் வரவில்லை.. வந்தா தெரிஞ்சிருமே..!

நான் யார்? நீ யார்?


எல்லா செயல்களுக்கும் ஒரு வினைச் செயல் நிச்சயம் உண்டு.

எல்லா வினைகளுக்கும் எதிர்வினை ஒன்று உண்டு.

எல்லா நாணயத்திற்கும் இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு.

ஒரு பக்கச் சார்புக்கு நிச்சயம் மறுபக்கம் இருக்கும்.

தோண்டித் துருவினால் அது கிடைக்கும்.

ஒருவரின் மகிழ்ச்சி, இன்னொருவருக்கு துக்கமாக இருக்கும்..

மற்றொருவரின் துக்கம், வேறொருவரின் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்.

எது நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறாயோ, அது நிச்சயம் ஒரு நாள் நடந்தே தீரும்.

எது நடக்கக்கூடாது என்று நினைக்கிறாயோ, அதுவும் நிச்சயமாக நடந்தே தீரும்..

ஏனெனில் எதுவும் நம் கையில் இல்லை.

நடப்பதெல்லாம் கனவேயாகும்..

சிந்தியவையெல்லாம் நம்மை மீறியதே ஆகும்..

நாம் ஒரு கருவி.. அவ்வளவே..

கருவியாக்குபவன் எங்கோ இருக்கிறான்.

அவனை ‘இல்லை’ என்பவனும் இருக்கிறான்.. ‘உண்டு’ என்பவனும் இருக்கிறான்.

‘இல்லை’ என்பதாலோ, அவன் ‘இருந்து’ கொண்டே இருக்கப் போவதில்லை..

‘உண்டு’ என்பதாலேயே, அவன் நாளைக்கு ‘போகாமல்’ இருக்கப் போவதில்லை.

எது நடக்குமோ அது நடந்தே தீரும்..

எதையும் எதிர்பார்க்காதே..

கிடைக்கின்ற வழியில் போ..

மீதியை உன் ‘கர்மா’ பார்த்துக் கொள்ளும்.

‘கர்மா’ எங்கே என்று தேடாதே..

அது உனக்குள் இருக்கிறது..

சிரிக்காதே..

‘உயிர்’ இருக்கிறது என்று எதை வைத்துச் சொல்கிறாய்..?

மூச்சுக் காற்றுக்கு 'உயிர்' என்ற பெயரா..?

உயிருக்கு என்ன வடிவம்..?

புரிந்து கொண்டாயா..?

எதுவும் உன்னிடம் இல்லை..

நீ 'அவனை' நம்பாமல் இரு..

ஆனாலும், உன்னை அவன் கவனிக்காமல் விடப் போவதில்லை.

நீ 'அவனிடமிருந்து' ஒளிந்து கொள்..

இருந்தாலும், என்றென்றும் அவன் கண்விழிக்குள்தான் இருப்பாய்..

அவனைப் புரிந்து கொள்ள மறு..

இந்த மறுப்பிற்கான காரணத்தையும் அவனே கொடுப்பான்..

அதை ‘நானே கொண்டு வந்தேன்’ என்று சொல்..

‘எங்கேயிருந்து’ என்று யாரும் கேட்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்காதே..

சிரித்துவிடு..

‘அப்போது பார்த்துக் கொள்ளலாம்’ என்று சொல்லாமல் சொல்..
‘எப்போது’ என்பார்கள்..

முடியவில்லை எனில் சொல்லிவிடு..

‘நீ வந்த இடத்திலிருந்துதான்’ என்று..

இப்போது யாவருக்கும் புரியும் நீயும், நானும் ஒன்றுதான் என்று..!