நம்பி வந்துட்டீங்க..! ஏமாத்தக் கூடாதுல்ல..!!!

8-12-2013

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!

எனக்கும், சோதனைகளுக்கும்தான் நெருங்கிய தொடர்புண்டு என்பது உங்களுக்கும் தெரிந்ததுதானே..? நேற்றைக்கு வந்த சோதனை இது..!

பிரசாத் லேப்பில் 'தகராறு' படம் பார்த்த கொதிப்போடு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். சாலிகிராமம் பஸ்ஸ்டாண்டு அருகில் வந்தபோது எனது டூவீலர் பஞ்சரானதுபோல தெரிந்தது..! தூக்கித் தூக்கியடித்தது.. இரவு 10 மணி.. மழை வேறு பொழிந்து கொண்டிருந்தது.. வழியில் இருந்த ஒரு டூவீலர் கடையில் வண்டியை நிறுத்தி “பஞ்சர்.. சரி செய்ய முடியுமா?” என்றேன்.. சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்த கடைக்கார நபர், “இல்லீங்க.. வீட்டுக்குப் போகணும்.. லேட்டாயிருச்சு... விட்ருங்க..” என்றார்.. சற்று தூரத்தில் இருந்த இன்னொரு கடையில் இருந்த பையன், “ஓனர் ஏர் கம்பரஸரை ஆஃப் பண்ணிட்டுப் போயிட்டாரு. நான் போட்டா திட்டுவாரு ஸார்.. காலைல வாங்களேன்..” என்றான்.. 'என்னடா இது சோதனை'ன்னு வழக்கம்போல அந்த கம்னாட்டி முருகப் பயலை திட்டிக்கிட்டே வண்டியை தள்ளிக் கொண்டே நடந்தேன்..! 

வழியெங்கும் பூட்டப்பட்ட கடைகள்தான்.. சரி. ஆபத்துக்கு பாவமில்லை என்று வண்டியை ஓட்டலாம் என்று நினைத்தேன். சென்ற மாதம்தான் டியூப் மாற்றியது நினைவுக்கு வந்து தொலைக்க, வேறு வழியில்லாமல் தலைவிதியே என்று மீண்டும் தள்ளினேன்.. 'பேம் நேஷனல்' தியேட்டரின் பின்பக்க சாலை அருகே வந்தபோது இதுக்கு மேல முடியாது என்பது போல தோன்றியது.. ஏதாவது ஒரு கடையில் நிறுத்திவிட்டு ஆட்டோ புடிச்சு வீட்டுக்கு போயிட்டு காலைல வந்து எடுத்துக்கலாம் என்று நினைத்து அருகில் இருந்த கடைகளில் கேட்டேன்.. “வேணாம் ஸார்.. ஏதாவது காணாம போனா பிரச்சினையாயிரும்...” என்றார்கள்..!

சரி.. வேறென்ன செய்றது என்று யோசித்தபோது தனது டாடா நானோ காரில் பந்தாவாக சென்று கொண்டிருந்தார் நமது அழகு அறிவிப்பாளரும் சக பதிவருமான சுரேகா.. தொண்டை கிழிய கத்திப் பார்த்தேன். 'அண்ணே.. சுரேகா.. யோவ்..' என்றெல்லாம் சுதியிறங்கி பார்த்தேன். அவரோ நாலு பக்கக் கண்ணாடியையும் ஏற்றிவிட்டுக் கொண்டு  தனக்கு முன்னால் ஸ்கூட்டியில் போய்க் கொண்டிருந்த ஒரு அம்மணியை, வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தபடியே தனது காரில் பாலோ செய்து போய்க் கொண்டேயிருந்தார். போயே விட்டார்..! 

மேலும் மழை வலுக்க.. இன்னும் கொஞ்ச தூரம் தள்ளுவோம் என்று சொல்லித் தள்ளியபடியே வந்தால் வலது புறம் ஒரு சின்ன கடையில் ஒரு  டூவீலருக்கு பஞ்சர் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.. கடைக்காரர் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார். வேலையாள்தான் பஞ்சர் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்.. 

நானும் என் வண்டியை நிறுத்தி, “ஸார் பஞ்சர்..” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளாக கடைக்காரர் புயலாய் சீறினார்.. “நேரமில்லீங்க.. முடியாதுங்க.. நாங்க வீட்டுக்குப் போகணும்..” என்றார்..  பொசுக்கென்றது எனக்கு..! “இல்லங்க.. வீடு ரொம்ப தூரம்.. மழை வேற பெய்யுது..” என்றேன். “அதுக்கு நாங்கென்ன செய்றது..?” என்றவர் தொடர்ந்து ஏதேதோ சொல்லியபடியே உள்ளே போனார்.. நான் மறுபடியும் உள்ளே சென்று “காசு வேண்ணாலும்கூட தர்றேன் ஸார்..” என்றேன்.. “இல்லங்க.. எனக்கு டைமாச்சு.. நான் சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போகணும். உங்க அவசரத்துக்கெல்லாம் நாங்க வேலை செய்ய முடியாது...” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாகத் தன் வேலைகளை பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டார்..

'சரி.. இதுக்கு மேல பேச முடியாது.. போகலாம்...' என்று நினைத்து வண்டியை எடுக்கப் போன சமயத்தில் “அண்ணே.. இருண்ணே..” என்றார் பஞ்சர் போட்டுக் கொண்டிருந்தவர்.. பட்டென்று தலையை நிமிர்ந்து பார்த்த கடைக்காரரிடம்.. “நம்மளை நம்பி வந்துட்டாரு.. 'போ'ன்னு சொன்னா எப்படி..? நாளைக்கு இவரும்தான நமக்கு கஸ்டமரா வருவாரு.. ஏதோ ஒரு நாளைக்கு ஆத்திர, அவசரத்துக்கு செய்றதுல என்னங்க..?” என்றார்.. அவ்வளவுதான் கடைக்காரருக்கு வந்ததே கோபம்..!

எழுந்து வந்து ருத்ரதாண்டவம் ஆடிவிட்டார்..! அனைத்தையும் கேட்டபடியே பஞ்சர் ஒட்டி முடித்தவர்.. “நீங்க வேண்ணா இப்ப கிளம்புங்க.. நான் கடையைப் பூட்டிட்டு சாவியை கொண்டாந்து, வீட்ல கொடுத்துட்டு போறேன்..” என்றார்.. கடைக்காரர் என்னையும், அவரையும் முறைத்துவிட்டு, சாவியை கீழே விட்டெறிந்துவிட்டு தனது பைக்கை எடுத்துக் கிளம்பினார்..!

பஞ்சர் ஒட்டியவர் என்னிடம். “நீங்க உக்காருங்க.. 10 நிமிஷத்துல முடிச்சுத் தர்றேன்” என்று பதமாகச் சொல்லிவிட்டு வேலையில் மூழ்கினார். 2 நிமிடங்களில் மீண்டும் பைக்கில் வந்த கடைக்காரர் பஞ்சர் ஒட்டியவரிடம், “இங்க பாரு.. இன்னிக்கு லேட்டா வீட்டுக்குப் போறோம்னு நினைச்சுட்டு.. காலைல லேட்டா மட்டும் வந்தன்னு வையி.. நாளைக்கே வேற ஆளை போட்டுட்டு போயிக்கிட்டே இருப்பேன்.. பார்த்துக்க..” என்று மிரட்டிவிட்டு போக.. பஞ்சர் ஒட்டியவர் ஒரு ரியாக்ஷனைகூட காட்டாமல் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தார்..!

“இந்தாளு இப்படித்தாங்க.. சீக்கிரமா வீட்டுக்குப் போகணும்.. வீட்டுக்குப் போகணும்னு பறப்பாரு.. நமக்குக் கஸ்டமர் முக்கியமில்லையா..? அதெல்லாம் தெரியாது.. முசுடு.. முணுக்குன்னா கோபம் வந்திரும்..” என்றார். கிடைத்த இடைவெளியில் அவரைப் பற்றி கேட்டபோது, “இங்க வேலைக்கு சேர்ந்து 2 வருஷமாச்சு.. வர்ற கஸ்டமர்கிட்ட வாங்குற காசுல மூணுல ஒரு பங்கு எனக்கு.. மிச்சம் அவருக்கு.. சில நாள் 500 ரூபாகிட்ட நமக்கு வரும். பல நாள் 100 கூட வரும்.. ஆனா அதையும் உடனே தர மாட்டாரு.. வீக்லி வீக்லி வாங்கிக்கன்னுவாரு.. சில தடவை மாசாமாசம் கணக்கு வைச்சு தர்றேம்பாரு.. அவர் சொல்றதுதான் கணக்கு.. எப்படியோ நம்ம வண்டியோடுது..” என்றார் பெருமூச்சுடன்..!

“நீங்களே இது மாதிரி தனியா கடை வைச்சிரலாமே...” என்றேன்.. “வைச்சிருந்தேன் ஸார்.. பாழாய்ப் போன குடி.. குடிச்சு குடிச்சே அத்தனையையும் அழிச்சிட்டேன்.. கடையும் போச்சு.. இனியும் நமக்குக் காசு கொடுக்க ஆளில்லை.. அதான் கிடைச்ச வேலைக்கு வரலாம்னு வந்துட்டேன்..” என்றார்..  

எல்லாரும் தண்ணில டியூப்பை அமுக்கி காத்து லீக் ஆகுதான்னு செக் செய்வாங்க.. இவர் கையை வைச்சு தடவித் தடவியே கண்டுபிடிச்சாரு.. லீக்கை அடைச்சப்புறம் காத்தடிச்சு அதை மட்டும் தண்ணில வைச்சு செக் செஞ்சாரு.. சொன்ன மாதிரியே 10 நிமிஷத்துல முடிச்சவுடனே 100 ரூபா கொடுத்தேன்.. “இல்ல ஸார் 50 ரூபாதான்...” என்றார்.. “பரவாயில்லங்க.. உங்க ஓனர் கத்தப் போறாரு. கொடுத்திருங்க...” என்றேன்.. தயக்கத்தோடு வாங்கிக் கொண்டார்..!

அவரும் கடையைப் பூட்டிக் கொண்டு கிளம்ப.. நானும் கிளம்பினேன்.. “ஓனர் வீடு எங்க இருக்குங்க..?” என்றேன் சாதாரணமாக.. “கோயம்பேடு ஸார்..” என்றார்.. “உங்க வீடு..?" என்றேன்.  வெஸ்ட் கே.கே. நகர் ஸார்..” என்றார்.. எனக்குத் துணுக்கென்றது..! “என்னங்க.. இந்த மழைல கோயம்பேடு போயிட்டு திரும்பவும் நீங்க வரணுமா..? எதுக்கு இந்த வேலை..? சொல்லியிருந்தா வண்டியைகூட விட்டுட்டு ஆட்டோ பிடிச்சு போயிருப்பனே...” என்றேன் அதிர்ச்சி தாங்காமல்..!

“அட விடுங்க ஸார்.. நம்மளை நம்பி வந்துட்டீங்க.. உங்களை ஏமாத்தக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன். அவ்ளோதான்.. நீங்க கிளம்புங்க..” என்று கேஷுவலாகச் சொல்லிவிட்டு வேகமாக தனது சைக்கிளை மிதித்துக் கொண்டு மழையில் நனைந்தபடியே கிளம்பினார்..!

வீட்டிற்கு வரும் வழியெல்லாம் நினைத்தேன்.. நேற்று இரவு தூங்கும் முன்பும் நினைத்தேன்.. இன்று காலையும் நினைத்தேன். ஏன் இப்போதுகூட நினைக்கிறேன்.. “நம்பி வந்துட்டீங்க.. ஏமாத்தக் கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன்..”னு நான் யாருக்காச்சும் ஏதாவது செஞ்சிருக்கனான்னு..???

யோசிச்சுக்கிட்டேயிருக்கேன்..!!! விடை கிடைச்சா பின்னூட்டத்துல சொல்றேன்..! 

Tweet

இந்த நாள் இனிய நாளே..!

25-10-2012

என் இனிய வலைத்தமிழ் மக்களே..!

எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படீன்னு தெரியலை..! ஏதாவது முக்கியமான விஷயம்ன்னு புரோகிராம் போட்டா, அன்னிக்குத்தான் அத்தனை கெரகங்களும் ஒண்ணா சேர்ந்து விளையாட்டு காட்டுதுக..!

இன்னிக்கு ஆபீஸுக்கு காலைல 10 மணிக்குள்ள வந்தாகணும்ன்னு உத்தரவு..! காலைல 8.25-க்கெல்லாம் வீட்ல இருந்து கிளம்பிட்டேன்.. ஜாபர்கான்பேட்டைக்குள்ள வரும்போது டூவீலரின் செயின் கழன்றுச்சு.. பக்கத்துல அப்போதுதான் ஒரு மெக்கானிக் கடையைத் திறந்திருந்தாங்க. சின்னப் பையன்தான் இருந்தான். “கடை ஓனர் வராமல் நான் எதுவும் செய்ய மாட்டேண்ணே..!” என்றான். எனக்கு இருக்கிற அவசரத்தைச் சொல்லி கால்ல விழுகாத குறையா கெஞ்சின பின்னாடி, பரிதாபப்பட்டு செயினை சரி செஞ்சு கொடுத்தான்..

அவசரமா வண்டியைக் கிளப்பிட்டு போனா.. கிண்டி ஒலிம்பியா தாண்டி மேம்பாலத்துக்கு கீழ வரும்போது செயின் உடைஞ்சு வண்டி நின்றுச்சு.. விதியேன்னு நினைச்சு அப்படியே வண்டியை தள்ளிட்டுப் போனா கூப்பிடு தூரத்துலேயே மெக்கானிக் கடை(இந்த வழி செஞ்சு கொடுக்குறதுக்கெல்லாம் ஒண்ணும் குறைச்சல் இல்லை அந்தப் பரதேசியப் பயபுள்ளைக்கு..!) “ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் கடை 10 மணிக்குத்தான் திறக்கும்.. கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க ஸார்”ன்னாரு மெக்கானிக். விதியே என்று நின்றிருந்தேன்.

வவுத்துப் பசியைத் தீர்க்க அருகில் இருந்த டீக்கடையில் ஒரு டீயை அடித்து முடித்த பின்புதான் தெரிந்தது கையில் 200 ரூபாய்தான் உள்ளது என்று..! அடித்துப் பிடித்து அந்த வழியே சென்ற ஆட்டோவில் ஏறி கிண்டி பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்து ஏடிஎம்மில் பணம் எடுத்துக் கொண்டு, மீண்டும் அந்த மெக்கானிக் கடைக்கு அவசரமா வேறொரு ஆட்டோவை பிடித்து வந்து சேர்ந்தேன்..!

எஃப்.எம்.மில் தோல்வி நிலையென நினைத்தால் பாடலை கேட்டபடி கடையில் இருந்த நேரத்தில்தான் தெரிந்தது வீட்டில் இருந்து கொண்டு வந்த எனது பேக்கை ஜாபர்கான்பேட்டை மெக்கானிக் கடையில் விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டேன் என்பது..! மீண்டும் ஆட்டோ.. 50 ரூபாய்தான் தருவேன் என்றால் மேலும், கீழுமாய் பார்க்கிறார்கள் ஆட்டோ அண்ணன்மார்கள்.. 80-லேயே 5 பேர் உறுதியாய் நிற்க.. இனியும் தாமதித்தால் நமக்குத்தான் கஷ்டம் என்றெண்ணி அந்தத் தொகைக்கே சவாரி செய்து அவர்களுக்கு லாபத்தை ஈட்டிக் கொடுத்துவிட்டேன்..! கெட்டதுலேயும் ஒரு நல்லது.. அந்தச் சின்னப் பையனே பேக்கை பத்திரமாக எடுத்து கடையில் வைத்திருந்தான்.. நன்றி சொல்லி அதை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் வேறொரு ஆட்டோவில் அதே 80 ரூபாய் செலவில் கிண்டி மெக்கானிக் கடைக்கு பயணம்..!

இப்போது இந்தக் கடையில் வேலை செய்யும் பையன்தான் இருந்தான். கடைக்காரனை காணவில்லை. “அவரோட வீட்ல இருந்து ஒரு முக்கியமான போன் வந்துச்சு ஸார். அதான் என்னைய பார்த்துக்கச் சொல்லிட்டு போயிட்டாரு.. இருங்க.. நான் செஞ்சர்றேன்..” என்று சொல்ல எனக்கு பொசுக்கென்றானது.. அந்தப் பையன் இப்போதுதான் தொழில் கத்துக்குறான் போலிருக்கு.. எந்த வகை ஸ்பானரை பயன்படுத்தணும்னு கூட தெரியலை.. ஒவ்வொரு ஸ்பானாரையும் மாட்டிப் பார்த்துதான் கழட்டினான்.. யாரை நோவுவது என்று தெரியாமல் பதட்டத்தில் இருந்தேன்..!

இந்தப் பையனும் முடிக்கிற பாடில்லை.. அதற்குள்ளாக 4 கடை தள்ளி இன்னொரு  கடை வைத்திருந்த மெக்கானிக் அவசரமாக இந்தக் கடைக்கு வந்தார்.. “ரவி போன் செஞ்சு சொன்னாப்புல. ஏதோ அவசரத்துல இருக்கீங்களாம்.. இந்தப் பயலுக்கு சரியா தெரியாது.. என்னைய செய்யச் சொன்னான்..” என்று என்னிடம் சொல்லிவிட்டு துழாவிக் கொண்டிருந்த பையனை “டேய் தள்ளுடா..”ன்னு சொல்லிட்டு 20 நிமிடத்தில் அனைத்தையும் மாட்டிக் கொடுத்துவிட்டார்..!

“பணத்தை அந்தப் பையன்கிட்டயே கொடுத்திட்டு போயிருங்க..” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் போக.. பில்லை நீட்டினான் அந்தப் பையன்.. செயின் மற்றும் செயின் வீலும் சேர்த்து 620 ரூபாய். பேரிங் 120. மெக்கானிக் சார்ஜ் 180.. ஆக மொத்தம் 920. இதில் நான்கு முறை ஆட்டோவில் பயணம்.. 80+80+40+40 ஆக 240 ரூபாய்.. இந்தக் காலையிலேயே 1160 ரூபா அவுட்டு..!

இந்த நாளின் பிரமாதமான துவக்கத்தோடு அலுவலகம் வந்து சேர்ந்தபோது மணி 11.20. இன்னிக்கு நான்தான் கடைசி ஆள்..! நல்லவேளை.. பூதக்கண்ணாடி வைத்துப் பார்க்கும் நாரதர்கள் யாரும் என் அலுவலகத்தில் இல்லை என்பதால் தப்பித்தேன்..!

நேத்தெல்லாம் இது போன்று நடந்திருக்கலாம்.. அல்லது முந்தாநாள்.. அவசரம் இல்லாத நாட்களில் நடந்து தொலைந்திருக்கலாம்.. ஆனால்  எனக்கு ஒரு வேலை வரும்போதுதான் இது போன்ற தடங்கல்கள் ஆயிரம் கூடவே வரும்.. பல முறை இது போன்ற சம்பவங்களை என் வாழ்க்கையில் பார்த்திருக்கிறேன்..! எப்படியாச்சும் சீக்கிரமா முடிக்கணும்னு ஒரு வேலையை ஆரம்பிச்சேன்னா.. அதுக்கு ஆயிரத்தெட்டு தடைக்கற்கள் வந்து நிற்கும்.. தடுக்கி விழும்போது தூக்கிவிடவும் பக்கத்தில் ஆள் இருப்பார்கள். அதே சமயம் அடியும் வாங்கத்தான் வேண்டும்.. இதுதான் நான் வாங்கி வந்த வரம்..! 

ஏதோ புலம்பணும்னு தோணுச்சு.. புலம்பிட்டேன்..!

Tweet